یک ترجمه و یک شعر

این ترجمه ای است  از یک شعر سپید کردی  از آقای نورمراد رضایی

که نمی دونم تا چه اندازه در ترجمه ی این شعر موفق بوده ام

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ترجمه

سه چراغ

                 با شعله های لرزان در سیاهی شب

در مسیر عبور من

ولرزش صدای جار مردانی  در گوش سنگین شب

به گمانم نشانی ها ، نشانی های منند

                     نمی دانم انها مرا گم کرده اند

یا من خودم را از یاد برده ام

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اصل شعر

سه چراخ وه له رزه له رز

                       ده سیاری شه و وه ریواریم

                         سه ده نگ جار وه له رزان له رزان

                                                            ده گوش کاس شه و

نیشانیل٬ چمان نیشانیل منن

                                  نیه زانم ئه وان م گوم کردنه

                                            یا م خوه م گوم کردمه

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و این هم یک دوبیتی باز هم از آقای رضایی که

با حال و هوای اینروزها می خواند .

ــــــــ

بهاری کو ،سیاهی بخت خاک است

گلوی رود خشک و زخم ناک است

تمام ابرها اتش گرفتند

زمین از داغ باران سینه چاک است

بهاردر فرهنگ مردم کرد ایلام ( کوردی جنوبی )

در فرهنگ مردم کرد ایلام از اواسط بهمن ماه بهار آغاز می شود و با توجه به مستنداتی که در طبیعت در این ایام به چشم می

خورد به زیبایی تمام به این مسئله پی خواهیم برد که چه دید اندیشمندانه ای داشته اند مردمانی که با  تفکری عمیق به طبیعت

سرشار از زیبایی اطراف خویش نگریسته اند .

اینجا ایلام است سرزمین کوهستان های بلند و طلوع افتابی که جان می بخشند به زندگی که در این دیار جز عشق تفسیری ندارد ، این روزها نم نم بارانهای بهاری آغاز می شود ، کم کم رویش های ناب و دیدنی به چشم ها تازگی می بخشند

این روزها بوی تازگی و سر زندگی در همه جا به مشام می رسد ، این روزها اگر دقت کنید صدای گامهای سرشار از موسیقی ناب بهار به گوش می رسد .

این روزها برفآب های کوهستان چشمه های جوشان و روان را به دشتهای مخملی این دیار تقدیم می کند و خداوند بهار را آفرید ، بهاری که مردم کوهستان ، سرزمین آفتاب خوب می دانند که کی و کجا سر می رسد، تا آلامتو ، ایلام دوباره در زیبایی سکر آور خویش تازه بودن را با چویر خوشبوی کوهستانهایش ، با گلهای هزار رنگش بر فراز مانشت تجربه کند

و چه زیبا می سراید شاعر جوان ایلامی آقای نورمراد رضایی که :

م   لێو ه ێ   لێو   دووسم   كام   خوازم

وه   زام   " له ن ته راني"   جام   خوازم

ئرا   زام   چه مه ێلم    ده    خه ريوي

ده   خاك   چه م  ره ژ   ئيلام   خوازم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ترجمه

من دیوانه ی وصل دوستم به کامم برسانید

زخمی نادیدن دوستم به جامم برسانید

برای درمان چشمهای مبتلایم در این غربت

به من از خاک سرمه آسای ایلامم برسانید

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بهارتان جاودان باد

 

زیباست ...

شاید شبیه هیچ چیز نیست وقتی که آرام آرام بر شانه های گرم زمین سرد می نشیند

شاید خواب آسمان است در حق زمین که سپید بختی را به او هدیه خواهد داد و شاید روئیای

است که ماه در نبودنش به چراغهای روشن بیداران شب خواهد بخشید و شاید خنده ی بی ریا

و شیرین ستاره ای ست که به محبوب ترین معشوق زمینی اش در لفافه ای از بلور ی ناب تعارف

می کند تا عشق همیشه بی حجاب باشد و در حجاب.

شاید مهربانی خدای است که نوید بخش فردایی است که رویش زیبا ترین گلهای بهار را نوید می دهد

شاید فقط نمایش بخار نفس های است که همدلی را به نمایش می گذارند  تا در  گرمای مهرشان هیچ

سلامی بی پاسخ نماند

شاید ....

هرچه هست از آسمان می جوشد این هدیه ی سپید خدای که خوب می داند چه ها را کجاها  بفرستتد

هرچه هست همین است این بارش زیبای آفرینش

و تماشای آسمان چه زیبایی بی نظیری است

برف می بارد....برف برف برف

کالسکه

 

کالسکه از باد عبور کرد

                  و جاده بی خیال شکوفه های کاکتوس

راهش را از مسیر عصیان منحرف کرد

من از روی جنازه های بی سر

                                   از گیوتین گذشتم

من فقط تنم را جا گذاشتم

                   کالسکه در باد سکوت کرد

جان تو ...

 

هر شب غزلی تازه به دیوان دلم

تکرار تو در مصرع پایان دلم

سرمایه ی جاودان عشقم دل بود

ریشش نکنی جان تو و جان دلم

انار چند بخش است ؟

من انار را

          از ترکه های دبستان شناختم

        شنیدم که چقدر نرسیده می وزد

دیدم

       که در جاذبه ای تند

                               در انتظاری بلند

باید چقدر دست دراز کنم

                               تا سرخ از بلندای قامتم

روی کف دستهایم سر بخورد و بیفتم

     حالا که خودم رسیده ام سرخی دستهای دورم را دوباره بخش می کنم

آقا اجازه ؟

              انار نمی بخشد ... و دستهای من

سرخ سرخ سرخ ترک زده اند

                        رسیده یا نرسیده ؟؟؟

مهتاب...

 

خوشا روزی که از مهتاب خواندیم

به نرمی درس بابا ، آب خواندیم

تمام آسمان بی تابمان  بود

همان روزی که توپ و تاب خواندیم

داغی در شقایق نیست

غزل با نام سبز دوست امشب هم موافق نيست

تمام واژه ها خون ريختند و باز صادق نيست

مسير واژه هاي من نمي چرخد مگر با درد

نمي رقصد غزل در من كه در بند دقايق نيست

مگر چشمان پر شور تو در من شور انگيزد

كه در اين منظر بي رنگ و رو يك چشم عاشق نيست

طپشهاي غزل گون را دهانت سرخ مي نوشند

كجا بردند ذوقت را كه داغي در شقايق نيست

براي زخم ناسورم كمي مرهم نياوردند

غزل سر رفت و رو در رو بجز ايينه ي دق نيست

شهادت عشق

زمین بر چرخه ی ناسازگاریست

نصیب آسمان صد زخم کاریست

زمان فریاد زد در محشر قدر

عدالت بی علی فریاد خالیست

 

..... و محراب چه عظمتی یافت با خون تو

 

قفس

هر چه پرنده می خوانم

              معنای پر بیدار نمی شود

و تا قفس زمزمه می کنم

                          آوای

                                فاخته

                                          می شنوم

و نقطه چین بین

                قفس و پرواز را

                         چیزی شبیه سنگ

                                        پر کرده است

                                                              .................